NEWS

Auditorium lecture in Leuven on the 28th of february !

Firestation Puurs on Ja+U, nicely done
website japlusu

The fire station of Puurs is one of the nominees for the Staalbouwwedstrijd 2012 !
website Infosteel

House Van Colen hit Archdaily !
website Archdaily

Compagnie-O. architects have won the first prize for the Topsportschool in Antwerp.
youtube

The fire station in Puurs is finished.
website fire station Puurs

Compagnie-O. architects have won the first prize for the elementary school in Lebbeke.

Compagnie-O. architects have won the jury prize for the IPB Challenge 2010.

Interview with Francis Catteeuw (Compagnie-o. architects): Read more on www.vlaamsearchitectuur.be

INTRO

Compagnie-O. architects is a multidisciplinary design studio for architecture, urbanism and landscape design. O stands for “Ontwerp”, the dutch word for design, in its broadest sense.

Compagnie-O. architects arose from an initial collaboration between Francis Catteeuw and Joke Vermeulen, both architects and managers of the company.

Compagnie-O. architects is a design platform. We call our work conceptual and want to build it at the same time. This makes us both generalists and specialists.

COLLABORATORS

Joke Vermeulen
Architect
joke@compagnie-o.be
Curriculum Joke Vermeulen

Francis Catteeuw
Architect
francis@compagnie-o.be
Curriculum Francis Catteeuw

Soetkin Goddaert
Ir. Architect
soetkin@compagnie-o.be

Stefan Hooijmans
Ir. Architect
stefan@compagnie-o.be

Bram Van Cauter
Architect
bram@compagnie-o.be

Ruben Rottiers
Ir. Architect
ruben@compagnie-o.be

Ioannis Gio
Architect
Ioannis@compagnie-o.be

Pieter Van den Poel
Ir. Architect
Pieter@compagnie-o.be

Nouvel
Allrounder
nouvel@compagnie-o.be

NAC - new administrative centre, Brasschaat

Date: 2014
Client: City of Brasschaat
Program: 3800m²
Team: Compagnie-O. architects icw Technum

STUDY IN PROGRESS BUILT

The design configuration of a community administration center is based on human relations. In a public administration there are 3 types of relationships: private vs. public, private vs. private, and public vs. public. Each relationship has certain parameters leading to sequential spaces dealing with timing, proximity, light, privacy, and intensity. Through these parameters a framework is designed to formulate a coherent network between the administration and the public.

This project aims to facilitate human interaction rather than project formalistic concepts. Essentially, it is a workspace with a large pubic domain thus requiring a range of diverse spaces, each unique in terms of scale, light, and material. The catalyst to facilitate these spaces is a concept divided into three parts; a room, a platform and a forum. Each hold a significant position to a user, thus mixed with unique architectural elements, the public building responds according to place.

Party Hall, Kortrijk

Date: 2014
Client: City of Kortrijk
Program: 1760 m²
Team: Compagnie-O. architects icw VK engineers

STUDY IN PROGRESS BUILT

A party hall is all about fun and freedom. It is a social landscape filled with intimate moments and exciting energy. Therefore, a party is treated as an event, an intense experience of stimulating music, rhythmic lighting, misty smoke and dark boundaries. Mixed with the ecstasy of self release, a party vibrates with the energy of the people.

For the youth, parties are a form of self expression, an imitation of who they are and what they represent. It is this search and development of our youth that justifies the communal aspect of a party hall. It represents a meeting point within the city – a shell separating outside from inside where you are sheltered to be with your community. As you enter, you acknowledge your presence in relation to place which can be comforting as a transition from outside to inside. And as you are inside, you are allowed to explore, move, consume, and socialize in your own space in your own terms.

The objective of this project is to create a venue for expression, ecstasy and excitement. But on the other hand a responsible building which regulates itself with minimal intervention; visible and present. Architecture itself is not the experience, it is the catalyst for the experience – it mediates between discharge and expression, control and authority - a complex balance to achieve.

Post Nuclear Necropolis, Doel, Antwerp

Date: 2013
Program: visions for Doel
Team: Compagnie-O. architects
Capacity: 413.340 urns per tower

STUDY IN PROGRESS BUILT

“REALITY SHIFT OF HUMAN INTERVENTION”

In the North of Antwerp lays the main nuclear power plants in Belgium called “Doel Nuclear Power Station”*. Plans have been established to close down this station within the next 20 years. Independently, the port of Antwerp intends to build a new tidal-dock and demolish many rural villages in this area such as the historic village of Doel. However, dangerous fluctuations of tidal heights plus the current sea-level-rise-awareness results in an apparent urgency to protect the major cities of Belgium’s hinterland.

3 X LANDSCAPE: HARBOR/ POLDERS/ WETLANDS

In the 16th century, people of the lowlands breached several dikes to protect themselves from foreign invaders, converting the surrounding landscape into two parts: wetlands and polders. For the following decades, the polders and the harbor-activity of Antwerp coexisted – a symbiosis between nature and industry emphasizing one another.
In this proposal, we breach the dykes* again, but for different reasons. The polders are pushed inland, leaving wetlands and harbor to create a new cohabitation**.

These new wetlands can be seen as an ecological sponge, a buffer protecting the city of Antwerp from sudden storm surges or slow sea level rise. Furthermore they can serve as a breeding ground for birds, as a natural water purifier for the river and sea, and as a scientific experimental ‘bio-topical’ project.

THE LONELY SCALE

The 3 protagonist - wetlands, harbor and towers - have similar, though non human scales. That is what interconnects them. These vast scales creates a feeling of how small a human is in context of “the lonely landscape” – a quality that is welcome in our overly organized society. It is this existential loneliness reflecting on whoever strolls through this landscape that triggers the vision for the re-use of the cooling towers.

COOLING TOWER COLUMBARIUM

Before the Fukushima incident, Antwerp’s collective memory of the two towers of Doel represented an era of power and cultural optimism. These towers are known from the outside by all citizens, but the same citizens are completely clueless of what happens inside.
The great architectural appeal of the cooling towers is their scale (176m tall) mixed with the elegance of the grain and the tectonic concrete construction. Through research of existing decommissioned cooling towers, their photos and films confirmed our expectations: they form an incredible interior space, an aesthetic result of functional design , hence a pure transcendent space.
In our approach, the concrete skin serves as the support for stacking 126 years of deceased beloved ones – 413,340 urns per tower. These vast collections of urns can comfort mourners – I’m not alone with my grief. The lonely landscape with in it the most lonely state of mind: mourning.

BY LAND / BY WATER

By land, the walk through the wetlands is a processional route that follows the emotional journey of the visitor. It is isolated on the boardwalk, yet filled with vivid landscapes of tall spikey grass, thin bending riverbeds and stagnant winter trees. Through the fluctuation of water levels (5 meters on a daily base) and the cycle of seasons, the landscape constantly changes in colors, shapes, and sounds. Each visit can be special and each funeral can leave a unique visual impression. This part of the journey through the creeks and salty surroundings feels like walking to the end of the world.

By water, mourners can take a boat from Antwerp City to the former pier of Doel. There the processional route follows the path on the ledge between the river and the swamps.
The change of Antwerp harbor’s industrial scenery to the swamps of Doel can awake the sense of place. It is a place of remembrance and place to reflect, but not to stay.

The cooling towers are always flooded; the interior space can be reached only by boat, making the last part of the journey the most intimate. Once inside, the urn is stacked amongst all the other urns. The silence of the water resonating in the loneliness of the tower, emphasizing every drop, every tear, and every emotion; charging this space with a solemn, but electrifying experience of exodus.

BXXL - a new logistics center for Brussels Port

Date: 2013
Client: Brussels Harbor
Program: 71.600m² -
Team: Compagnie-O. architects icw Antea and Proap
Capacity: 75.000 euro pallets – 30 truck docks

STUDY IN PROGRESS BUILT

The process started with a brief to design a new logistics center for the harbor of Brussels. This particular region of Brussels has had for several years a hectic and fairly inconsistent planning and development strategy.

Previous attempts to design the logistic center ignored public spaces and focused on infrastructure for capital gain. Heavy protests by the surrounding neighborhood inevitably stalled the project due to conflicting ideas.

Our approach starts with the development of the site by creating a new dialogue between the harbor, surrounding neighborhood and city. In our opinion it is possible to satisfy all parties – The key to achieve this lays in the concentration and combination of all needed functions, while maintaining a minimal footprint on the site.

The result is a concentrated multi-modal automated storage facility which forms the “attic of Brussels “.

By compacting the harbor activities on a small footprint; it liberates a much needed decompression zone for the neighborhood. the park connects with the existing open space and allows for a direct connection to the canal. The logistics center functions as a landmark for the neighborhood, for the city, for the ongoing development of the cityscape.

The existing elevated road wraps around the 80×80 meter cube and provides a panoramic view of the park with public activities and sports fields. It is also a connection that may host food markets, concerts, street theater and so on.

Inside the black box are 3 levels each with a specific method of handling and storing cargo. Each level is connected through vertical shafts, thus eliminating the need to cover long horizontal distances. This is a more efficient configuration that provides faster circulation and uses less energy.

On top of the logistics center is the 'attic of Brussels' with its first open air pool for the city. This connects the public with an unknown urban space and could help revitalize the identity of the area.

By tearing down some of the ad hoc expansions and keeping interesting parts of existing buildings we accentuate the current qualities of the area. Two prominent buildings: the old train station and warehouse from the 1958 world expo era are reused for new functions.

The old train station becomes the new entrance of the rooftop pool connected by an escalator. by adding a pool on top of the logistics center; we ensure the adaptation of the new logistics center by the people of the neighborhood and give the city their long over due open air pool.

Topsportschool, Antwerp

Date: 2011 - ...
Client: AG VESPA
Program: 5400 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Util struktuurstudies and Abetec architects & engineers

STUDY IN PROGRESS BUILT

One could expect that the image of the Topsportschool would be sublime, prominent, like a trophy, so everyone could see it. However, this is not the case. The Topsportschool is not an image, it creates image: an incubator, a machine à exceller.

MACHINE

The Topsportschool is an accurate spatial translation of the specific program requirements. The school should operate seamless, swift and quick. The time of the students (and coaches, and teachers) is limited, measured, listed in schedules. Efficient circulation between studying and exercising, short, straightforward, unambiguous.

A EXCELLER

Specificity is combined with the metaphor of the the machine as an additional, essential layer. The narcissistic athlete is obsessed with its body and its performance. However, being an athlete implies watching and being watched. Challenge induces performance. Reflective surfaces, views, voyeurism.

The building takes off at the Parade Square of the the sixth Brialmontfort and pushes itself partly in the hillside. The monolithic base gives the building, in addition to the military connotation, a spatial autonomy. The whole is covered with moss, a low-tech form of eco-engineering.

The so-called school volume is mounted on top of the base, it’s a kaleidoscopic, mirrored glasshouse for education. Its mirror image, however, is not absolute, but layered and fragmented. Hereby the reflection is cultivated, manipulated and imaginative.

Groenenborger Depot, Antwerp

Date: 2013
Client: City of Antwerp
Program: 5600m²
Team: Compagnie O icw Studieburo Mouton and Technum

STUDY IN PROGRESS BUILT

Our design for the Groenenborger competition positions itself as a self-confident volume which forms the base for a community of workers. The architecture of the building is reflective of and organized for the people who work here; sweepers, gardeners, garbage and handy men who keep the city presentable on a daily basis.

The building doesn’t hide from its surroundings in any way; it presents itself with new materials, views of the interior to those around it and to the neighboring tower blocks with its 5th façade. We deliberately stepped away from designing private gardens outside of the building or fencing any of the given domains. This to maximize the existing relations in the loaded suburban context, and ensuring that present trails through the green zone are able to flourish.

The facades are designed as an interface, by using multiple layers of different gradients in transparency to filter the views between the public domain and the private work space. The Skin exists of undulated steel sheets supported by a concrete base similar in color and undulation.In this way the structure is strong but with lightly varying textures and transparencies. The interior color scheme is set by a clean, contrasting mint blue, emphasizing the perforations in the material and the transparent zones that interact with the public domain.

In its plan the building is simple and pragmatic; based on an efficient workflow and with a clear overview to assure a safe work environment. On the first floor a multifunctional space becomes a hub for staff to gather after a heavy workday this is flanked by a roof garden that forms an impluvium.

Unfortunately the city decided to cancel the competition…

Women's Prison, Holmsheidi (Reykjavik)

Date: 2012
Client: Rikiskaup (The State Trading Centre)
Program: 3700 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

The imprisonment of people is perhaps the best kept taboo within our modern society. Depriving the criminal individual of freedom is understandable and broadly recognized/accepted, an effect of society’s mechanism to protect ourselves. But when the question of adjustment and reintegration arises, effect turns into affect. Ideologies and politics take over and instigate a never-ending flux of visions, reflecting society’s incapability to establish a coherent concept on how a prisoner could re-turn to The Society.

Architecture has an ambiguous role in this play. By fencing-in, detaining and controlling a minority, it generates freedom for the majority. But can it at the same time also facilitate freedom within the confinement? Thus introducing a possibility of reintegration of the criminal individual into society’s freedom?

We do punish people with architecture.
The building is the method, detainment and punishment is the goal.
This proposal is highly aware of this ‘raison d’être’ of the prison, but at the same time criticizes and rejects the unilateral functional approach.

A prison is per definition a highly functional piece of architecture, an economic machinery producing safety, for all.
The proposal postulates this as a conditio sine qua non. All the cells are situated on the first floor, leaving ground floor for communal activities, staff and visitors. The rooftop is conceived as a communal outdoor space in extension to the individualized patio per division.

In the Holmheidi proposal, the idea of the fortress and control through the static panopoticon is radically challenged.
The image of the monumental solid walled fortress with a few barred openings shifts to an open mesh. Still round, defining in and out, the former solid walls are unraveled to a mesh of tilted holes, like a woven tissue around a naked (vulnerable) body.
This shift alters society’s view of the prison as an anonymous building. Outside has to deal with inside, still behind a screen, but recognizable and present.

On the inside, the prisoners gaze is being liberated form the centripetal force of the panoptical eye in the center. The field of view is free and randomized in all directions: perspective, wide-angled, overall-views and reflections, both to the inside and to the surrounding landscape.

The circular ground plan and the fully glazed inner court provide the guards with a 360 vision on all levels.
This ‘mesh of gaze’ coincides with the ‘openness of mind’ throughout the prison.

Fire Station, Puurs

Date: 2006 - 2011
Client: City of Puurs
Program: 2500 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

The design of the fire station in Puurs starts from a pure functionality of the building on the one hand, a machine à travailler, and from a unique setting on the other.

The requirement of a large central hall (the remise), on both sides lined with turn-out zones, a relatively high hose drying tower, the extensibility of the fire station with sleeping areas, combined with a complex internal organization, led the design in a certain direction: a building with a footprint of 72 by 35 meters with a distinct architectural personality. The hose drying tower, combined with a practicing tower, acts as a vertical entity and vertically and serves as a billboard for the fire department and the city of Puurs. On both sides the fire station is given meter wide porches so that the building is literally framed in the landscape.

Elementary School 'Dender', Geraardsbergen

Date: 2003 - 2009
Client: Ministry of Education
Program: 1200 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

The existing primary school of Geraardsbergen nests itself in an absurd inner area in the center of this historical Flemish town. The question for a considerable extension/addition of the existing school with 8 classes and a polyvalent space came to our attention. We decided in our sketch-proposal to separate the polyvalent space and classes from each other in order to protect the scarce rest space of the building site.

The volume carrying the classes has been designed as a vertical thin disk (6 meters by 36 meters and app. 10 meters high), which is smacked against the existing building. The old broad hallways and staircases on the different levels are reused for the access to the new wing. By recycling square meters on this side, we were able to offer the school larger classes. By connecting to the existing wing, we were obliged to take over the height of the older classes, which is now a days quiet luxurious.
The polyvalent space, mostly used as sport hall, has, in contrast to the class-wing- a strong horizontal character and is therefore (as compact as possible) built in the inner-area against the existing school. The façades of the bold volume accompany the children, parents and teachers as they enter their school. A large steel canopy crowns the hall and marks the renewed entrance area with the school reception at the end.
The polyvalent space also functions independently from the school by the addition of an extra entrance, facing the street. This is an important aspect for the school, aiming to be a "broad school" in the near future.

The polyvalent space as a cobblestone, the new classes as a casco-structure against the existing school.

Elementary School, Lebbeke

Date: 2011 - ...
Client: AG Real Estate
Program: 3450 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Util struktuurstudies and Abetec architects & engineers

STUDY IN PROGRESS BUILT

Dit ontwerp is het resultaat van een loepzuivere projectdefinitie van een opdrachtgever-met-visie: Lebbeke wil een school niet enkel voor 2012 maar voor 2050. Een gebouw met "een hart". Een ding dat pedagogisch meegroeit.

Het antwoord op deze vraag is het ontwerp van een intelligente structuur: een verzameling van verschillende stalen grid's (kolommen & balken) die zich lenen tot specifieke invulling.
Waar de structuur het ijlst is, waar ze bijgevolg de grootste overkragingen heeft, daar zit het hart, de open ruimte, de buik van de gemeenschap. Deze grote atriumruimte wordt omkranst met gelijkaardige stalen grid's die andere ritmes en densiteiten aannemen: daar waar de klassen worden voorzien, is het grid basaal acht bij acht meter. Tegen de straatkant aan wordt het fijner waardoor het geschikt is om bijfuncties in onder te brengen. Deze functies bufferen de straat, zetten zich op een wig tussen het dorp en de interne schoolgemeenschap.

De structuur wordt op 5 meter van de rooilijn geplaatst. Om RUP-conform te blijven, zetten we op de rooilijn de gevraagde witte gevel. Tussen gevel en structuur ontstaat een open ruimte die als buffer dient om kinderen en leraars op te vangen. We noemen deze ruimte de vestibule: Het is een autovrije zone voor wachten en toekomen, spelen en observeren, een ouderruimte, een zone waar je een kijk op de werking van de school krijgt.

National Museum for Shoes and Brooms, Izegem

Date: 2006 - ...
Client: City of Izegem
Program: 2600 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Sabine Okkerse and Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

In de industriezone aan de noordelijke rand van Izegem staat een beschermd monument: het kantoorgebouw van voormalig schoenenfabriek “Eperon d’Or”. Het bakstenen art-decogebouw met sculpturale hoektoren is een embleem van het verleden van de stad als centrum van de schoen- en borstelindustrie.

In een eerste fase biedt het gebouw een unieke kans zich te verzoenen met het verleden. Het voorgebouw, artefact van het collectieve geheugen, bewijst zich als kader voor het tentoon stellen van het verfijnde schoeisel dat er ooit werd geproduceerd: op de eerste verdieping stelt het gebouw in een kamerlogica niet alleen de objecten, maar ook zichzelf tentoon.

Gelijkvloers worden de bestaande garages omgevormd tot een Grand Café. Deze plek heeft, ondanks een directe link met het museumparcour, een open karakter.

De tweede verdieping werd ingericht als administratief niveau met een introverte werksfeer.

Tenslotte plaatsen we een nieuw dakvolume als een gouden doos op het gebouw. Deze ruimte is een panoramische caleidoscoop, lonkend naar de machinestad. Het gouden, met staalplaat beklede volume geeft aan dat er verandering op komst is.

De tweede fase spreidt zich uit over de achterliggende strook van nu nog vervallen fabriekshallen. Een nieuwe organisatie wordt bekomen door het vertalen van twee bestaande artefacten: de traveëen en de gavels. Verschuivingen hierin maken binnentuinen mogelijk. Deze tuinen regelen de eigenheid van de zones in de fabriekshal.

RTC, Kortrijk

Date: 2003
Client: Vrije Technisch Scholen vzw
Program: 430 m² + 130 m²
Team: Francis Catteeuw icw Lieven Dejaeghere

STUDY IN PROGRESS BUILT

De naam RTC staat voor Regionaal Technisch Centrum en wordt gerund door Pro Mechatronica met als doel het slabakkend technologisch onderwijs in de regio Zuid-West Vlaanderen nieuw leven in te blazen.

De bouwopdracht hield in op een korte termijn (12 maanden tussen eerste contact en oplevering) een volwaardig project aft te leveren. Het bouwprogramma bestaat uit twee delen: een administratieve zone en een leslokaal met simulatie mogelijkheid, aangesloten op de roboticalijn.

Het ontwerp eigent zich een no-nonsense strategie toe. Een verouderd sanitair blok werd afgebroken en in de donkere speelplaatsoverkapping werd een grote sleuf gemaakt. Dit geeft een lange, luchtige vide. In deze vrijgekomen strook werd een geprefabriceerde houtskeletstructuur opgetrokken. Deze geeft plaats aan de administratieve zone. Ze overziet zowel de achterliggende fabriekshal, de speelplaats als de hemelkoepel.

Het gevraagde leslokaal werd in de aanpalende fabriekshal voorzien: zwevend opgehangen aan de dakconstructie en afgezoomd met gordijnen. Een rood tapijt markeert de leszone. De roboticalijn is als kroonjuweel overal zichtbaar. Het leslokaal is transparent en laat gedeeltelijk inkijk toe.

Tussen speelplaats, administratie, fabriekshal en leslokaal ontstaan hierdoor doorzichten, complementair aan de nieuwe inzichten die de school wil genereren.

Momenteel werken we aan een ontwerp voor een nieuwe overdekte speelplaats, met behoud van de bestaande "De Coene" spanten.

VTI, Kortrijk

Date: 2003
Client: VTI, DBSO, VIVO, BUSO, Kortrijk
Program: 1000 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

De bouwopdracht van het VTI te Kortrijk, een onderdeel van het RTC, omvat een nieuwe overkapping voor de bestaande speelplaats. De speelplaats wordt overspannen met reeds bestaande houten ‘De Coene - spanten’. Spanten die bij het ontwerp voor de nieuwe overkapping behouden worden wegens hun uniek en waardevol karakter.

Loods 22, Ghent

Date: 2005 - 2010
Client: Locus Developments
Program: 12000 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Stefaan Platteau, Lies Trybou, Kim Pecheur, Renée Steyaert

STUDY IN PROGRESS BUILT

Dit project omvat de restauratie en reconversie van de als monument beschermde loods 22 aan de Voorhaven in de Gentse Muide-Meulestede wijk. Deze loods vormt samen met loodsen 20 en 23 de enige overgebleven constructies op de kades van de Voorhaven. Ze werden op het eind van de 19de eeuw opgetrokken als op-en overslagloods van katoen die massaal aangevoerd werd om de op volle toeren draaiende Gentse textielindustie te voeden. Halfweg de 20ste eeuw verloren ze hun functie ten voordele van de noordwaartse uitbreiding van de haven, met zware aftakeling en zelfs gedeeltelijke afbraak (van loodsen 21 en 24) tot gevolg.
Dankzij nieuwe visies over de reconversie van industriële sites en de gestructureerde en voortdurende inzet van het private initiatief ontstond er eind jaren 80 een fundamentele kentering aan de Voorhaven. Verschillende pakhuizen werden ondertussen herbestemd en brachten nieuwe impulsen in de wijk. Met de reconversie van de loods 22 en de aanpalende Loods 23 worden de meest prominente artefacten van het industrieel verleden volledig geherwaardeerd.

De loods meet 100 bij 40 meter en dit over 3 bouwlagen. De halfondergrondse baksteen kelder draagt een uiterst lichte, hyperstatische stalen bovenbouw. Het dakvlak wordt gevormd door een dubbele rij Polonceau spanten die telkens 20m overspannen. Een rondom rond 5m uitkragende luifel (om het katoen tijdens laden en lossen tegen regen te beschermen) draagt bij tot het zeer specifieke silhouet van de loods.
De gelijkvloerse verdieping is bestemd voor handel en diensten die vanaf de half-bovengrondse sokkel rondom toegankelijk zijn. De ruimtes kijken uit over de kades, de voorhaven en de wijk. De verdieping biedt ruimte aan 20 woonlofts, ontsloten vanuit 2 inkompartijen.
Elke ingreep moet zich meten met enerzijds de dominante logica van de structuur: een strak kolommen-en balkengrid en anderzijds de schaal van de loods en de site: industrieel en groots.
De ontwerpzetten zijn dan ook telkens ‘afgewogen’ en delicaat zoekend naar één juiste ingreep met een maximum aan rendement; financieel én architecturaal.

Het voorontwerp van de aanpalende 'zusterloods' 23 is ondertussen aangevat.

House Van Colen

Date: 2008
Client: Mr. and Mrs. Van Colen - Vanryckegem
Program: 370 m²
Team: Francis Catteeuw icw Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

This is a house for mister Van Colen, a busy vet and homebuilder at the same time. It is located in Wingene, a typical West-Flemish country town. The building plot adjoins a spit of valuable agricultural land. The street forms the winter bed of this natural landscape and is therefore situated higher than the actual plot.
It is a typical Flemish reflex to elevate ones private parcel. The landscape towards the street is, in that way, reshaped into a chain of little artificial hills, each carrying a private dwelling. Every man for himself, God for us all.
The "Van Colen" house, however, deviates from this over-all principle because it is inserted onto the natural ground level, lower than the street. This attitude disassociates the house immediately from its neighbors and thus, the average way of building/ architectural stereotype in the Flemish countryside.

The preservation of the existing topography is a first and clear design-guideline. It leads directly to a different planning of the program of this dwelling: the living-area is situated on the first floor, the bedrooms are located on the ground floor with immediate access to the garden and fields. If you look at it from the street, most of the living takes place at a "bel-étage". A (not yet constructed) bridge/walkway connects the street and living area. Thanks to the principle of the "bel étage", the kitchen and living room have a panoramic view on the surrounding meadows.
The second design-guideline introduces the well-known Flemish stable typology: an industrial ready-made steel structure built in no time.
Under this stack, the homebuilder has organized his own housing, building the rooms brick by brick.
This way of working stretches the building-period for sure. However, we prefer the commitment of this homebuilder, which is intriguing to watch, rather than a "normal" building-process, regardless of the pure aesthetic consequences. The house is by definition never finished.

This is not nice-nice design.

Dit is een woning voor een veearts-zelfbouwer. De site is gelegen in het buitengebied van Wingene, een typisch (West) Vlaamse plattelandsgemeente. De site grenst aan een waardevol agrarisch gebied.
Aangezien de straat de winterbedding van een beekje vormt, bestaat de typische vlaamse reflex erin om de bouwgrond ter grootte van het eigen perceel op te hogen. Hierdoor ontstaan aan de straatzijde allemaal "hopen" met een huis op. Ieder voor zich, God voor ons allen. Dit hebben we niet gedaan waardoor de woning vanaf de eerste ontwerpzet afwijkt van zijn buren en meer algemeen van het gemiddeld bouwen in een typisch Vlaamse buitengebied.

We behouden met andere woorden de bestaande topografie. Dit heeft geleid tot een andersoortige indeling van de woonst: het leven gebeurt op +1, het slapen op het gelijkvloers. Ten opzichte van de straat echter, die met haar pas zo tussen het gelijkvloers en het eerste niveau zweeft, leeft men in een bel etage. Een nog ontbrekende "loopbrug" maakt de verbinding tussen straat- en leefniveau. Door dit bel etage principe, krijgt de leefruimte een erg breed zicht op de omgevende akkers en weiden.

De tweede ontwerpzet introduceert de welgekende staltypologie: een industriele "ready-made" stalen structuur werd in een mum van tijd op de bouwgrond opgetrokken. In plaats van een invulling met bardage-platen, zoals bij alle boerderijen in omstreken het geval is, werd onder deze herkenbare typologie een woning geschoven. De opdrachtgever heeft deze volgens plan en aanwijzingen van de ontwerpers voor een groot deel zelf gebouwd. Dat rekte het bouwproces enigszins maar het engagement van deze zelfbouwende familie was dan ook veel intenser en intrigerender dan bij een normaal bouwproces.

Dit is geen "design". Dit is authentieke nestvorming.

Flax Retting Factory, Grammene

Date: 2003
Opdrachtgever: Mrs. and Mr. Vermeulen - Catteeuw
Bebouwde oppervlakte: first phase 200 m² - total area 1264 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

In 2003 werd de warmwaterroterij aangekocht. Het industrieel erfgoed, getuige van een verloren economie, was met de jaren omgebouwd tot een zwijnenfokkerij op 2 niveau's en lag er in 2003 ronduit vervallen bij. Bovendien stond de hele site op de Inventaris voor Leegstand en Verwaarlozing. Geen bank die wil investeren in zoiets..

In een eerste ronde werden de ingestorte delen weggenomen waardoor de (beton)structuur van de vlasfabriek opnieuw zuiver werd. Architectonische liposuctie. Deze instandhoudingswerken maakten van de krot-aan-het-einde-van-de-straat weer een machtig gebouw, met een beladen verleden. Het is nu ook officieel vrij van verwaarlozing en leegstand.

In een tweede ronde, die momenteel loopt, wordt de verwerkingsruimte op niveau (waar ooit de grote vlasmachine stond) wind- en waterdicht gemaakt. Het is een werk van lange adem.

Ondertussen zijn de weiden rondom terug gecultiveerd, de gevels worden beetje per beetje of heropgevoegd, of ingenomen door wilde wingerd.

Quadrat Medical Software, St-Martens Latem

Date: 1999-2000
Client: Quadrat Medical Software, an Agfa Company
Program: 1400 m²
Team: Francis Catteeuw icw Stefaan Platteau, Paul Corbeel, Stephane Vermeulen

STUDY IN PROGRESS BUILT

Project Quadrat is het product van een reeks beperkende randvoorwaarden en een streng eisenpakket opgesteld door Quadrat NV, een bedrijf dat zich toespitst op de ontwikkeling voor software voor ziekenhuiskundige toepassingen.

Stedenbouwkundig voorziet het BPA een bouwzone van 30 × 34 meter met aan de voorzijde een extra rechthoek van 12 × 14 meter. De maximale enveloppe wordt bepaald door een setback onder 45 graden vanaf 5 meter kroonlijsthoogte met een maximale hoogte van 10 meter.

Met deze voorwaarden wordt een eenvoudig volume spel gespeeld: een uitkragende balk, liggend op een platte schijf, kijkt uitdagend naar de aanpalende steenweg. Tegelijk zoneert het de inkom als luifel. Deze heldere kop, bestemd voor directie, is in evenwicht met het andere, donkere eind van de balk, bestemd voor de afdeling ontwikkeling.

De gelijkvloerse platte schijf van 34 × 40 meter wikkelt zich rond een centrale patio. Secundaire functies worden rond deze volledig beglaasde patio georganiseerd. Hierdoor ontstaat een orthogonale doorkijk die de verschillende delen van het gebouw visueel met elkaar verbindt.

Belgosuc NV, Beernem

Date: 1999-2002
Client: Belgosuc NV
Program: 650 m²
Team: Francis Catteeuw icw Stefaan Plateau, Paul Corbeel, Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

Het ontwerp voor een gebouw voor Belgosuc poogt op een zinvolle wijze met de idee van industrieel bouwen om te springen. Het gebouw, bestemd als kantoorgebouw voor 20 personeelsleden, wordt los van elk bestaand volume ingeplant. De vraag naar uitbreidbaarheid wordt in de hoogte opgelost: bouwvoorschriften laten een gevelhoogte van 15 meer of vier bouwlagen toe. De eerste twee werden gerealiseerd.

Het grondvlak is een vierkant met zijde 18,9 meter, verder onderverdeeld in negen vierkanten met zijde 6,3. Deze maatvoering bepaalt de constructieve opzet van het gebouw: het laat een eenvoudige betonstructuur toe en dirigeert de verdeling in kantoorruimtes. Het centrale vierkant is open en vormt een patio.

Het volume werd omwikkeld met een glazen gevel. Elke materialiteit (kleur, textuur, licht) en expressie (ritme, dynamiek, zicht) ontstaat vanuit deze gevel. Deze”interface” werkt als een filter en daagt de conforme vlakheid van de context, waarin het gebouw staat, uit.

Als laatste element werd het aspect diepte geïntroduceerd. De gevel kraagt als een glazen stolp een meter over de betonstructuur uit, waardoor wordt bijgedragen aan de verzelfstandiging van structuur en gevel.

House De Lathouwer-Cosaert

Date: 2003-2009
Client: family De Lathouwer-Cosaert
Program: 300 m²
Team: Compagnie-O architecten bvba

STUDY IN PROGRESS BUILT

House Pillaert

STUDY IN PROGRESS BUILT

House Baeyens

Date: 2002
Client: private
Program: private house/300m²
Team: Francis Catteeuw icw Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

Cultural Center 'ter Dilft', Bornem

STUDY IN PROGRESS BUILT

Intramuros, Brussels

Date: 1997
Team: Joke Vermeulen icw Walter Salender
Awards: Laureate of the competition 'Wonen in Brussel'

STUDY IN PROGRESS BUILT

Dit conceptueel ontwerp is het laureaatsproject van de wedstrijd " wonen in Brussel " georganiseerd door Intramuros, een soort begoede denktank die slechts enkele jaren heeft bestaan. De opgave bestond erin een sociale woning binnen de Vijfhoek te ontwerpen. De Brusselse binnenstad is echter niet de meest geaccomodeerde woonplek bij uitstek. Goed wonen is er complex en duur. Er is een grotere vraag naar tijdelijk wonen en deze vraag is nijpender.
Het concept omvat een tijdelijke shelter die gebruik maakt van het potentieel van de talloze wachtmuren in de binnenstad. Een soort wooncocoon met een driedelige opbouw. Een blokje met de elementaire "leef-middelen" vormt de kern van de shelter en wordt door middel van een plooibare dubbelwandige woonstructuur (huid) tegen een bestaande blinde gevel aangezogen. Aan de andere zijde komt een dubbele informatie-wand met technische zone.
De unit wordt op 3.50meter van de wachtmuur geplaatst, de gesloten zijwand vervolgens neer geklapt. Rondom deze nieuwe vloer ontplooit zich het woonvlies als omhulling.
De open unit is nu een stapelbare microbe-woning of micro-bewoning geworden. De dubbele wand functioneert als giga - beeldscherm en vormt ‘s nachts een nieuwsoortig stadsbaken. Het systeem levert als reclamepaneel in een grootstad een aardig maand- inkomen op waardoor de woning zelfbedruipend wordt.

Als vervolg op de wedstrijd wordt gevraagd om een element op schaal 1/1 uit te werken. Een compact bergkastje met bureauvlak en stalen kluis, dat zich opspant tussen vloer en plafond wordt uitgedetailleerd en in uitvoering gebracht.

House at Kruisvest, Bruges

Date: 1992-1994
Client: anonymous
Program: 70 m²
Team: Joke Vermeulen icw Walter Salender
Awards: Winner of the competition 'Wonen in Brugge' by JCI Vlaanderen

STUDY IN PROGRESS BUILT

Een rationeel ontwerp als antwoord op de wedstrijdvraag hoe men hedendaagse architectuur in Brugge kan introduceren. Dat doe je alvast niet met een "moderne" gevel- architectuur, zeker niet wanneer het huisje samen met twee andere een duidelijk geheel vormt. Het ontwerp vertrekt vanuit de vraagstelling wat hedendaags wonen in deze historisch en toeristisch beladen stad en dit krappe 19de eeuwse pand kan betekenen.
De oude kameropbouw van de nauwelijks vier meter brede arbeiderswoning moest eraan geloven. Een zelfdragend stalen volume wordt als een nieuw 'frame' in de oude woning geschoven, een functiekast wordt vervolgens tegen de gemene muur aangedrukt, licht- spleten worden uit het dak gesneden. Een groot guillotineraam opent de achterzijde van het nieuwe blokje in één beweging. Het bedvolume tipt net buiten het beschermd volume.
Aan de straatzijde is de ingreep quasi onzichtbaar maar binnenin schuilt een piepkleine cocon.

Na een goed jaar intensief overleg met de dienst stedenbouw van de stad Brugge werd de bouwvergunning verkregen. Een gedetailleerde opmaak van een uitvoeringsdossier, vergelijkbaar met dit van een meubel, volgde; alles werd uitgetekend op schaal 1/1. De steenrijke opdrachtgever, die zich via de wedstrijd verbonden had het project uit te voeren, liet zich een week voor de aanvang van de werken failliet verklaren.

Community Sports Center Zuidrand, Antwerp

Date: 2009
Client:
Program:
Team: Compagnie-O architecten bvba

STUDY IN PROGRESS BUILT

Ontwerp voor een sportloods met grote sporthal, kleine sporthal en uitleendienst gecombineerd met luifel in het kader van po/2009/5132/3

Fire Station, Beveren

Date: 2010
Client: Stadsbestuur Beveren
Program:
Team: Compagnie-O architecten bvba

STUDY IN PROGRESS BUILT

Chapel, Ruiselede

Date: 2009
Client: Ministry of Education
Program: 1400 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Sabine Okkerse and Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

Men vraagt een 19de eeuwse kapel te verbouwen tot een aangepaste school voor jonge delinquenten.

Door het kiezen voor een nieuwe interventie, naast een beschermd monument en binnen een bescherm landschap, wordt een bevestigend pad verlaten. Omringd door een dominante 19de eeuwse vormentaal, wordt met dit ontwerp een uitzondering gemaakt. De jongeren kunnen en hoeven zich ons inziens immers niet met deze context te vereenzelvigen. De sfeer van een in oorsprong ontworpen suikerfabriek en de leefwereld van deze jongens ligt mijlenver van elkaar verwijderd. Met de nieuwe architectuurtaal ontstaat de kans op een fragiele maar substantiële connotatie van het kunnen ‘anders- worden’.

De nieuwbouw wordt vormgegeven vanuit de exclusieve verhouding met de kapel, de instelling en het landschap. De klassenvleugel wordt links van de kapel voorzien. Deze zijde sluit het best aan bij de circulatie vanuit de gesloten instelling. Om een statige oude kerselaar te kunnen behouden wordt het evenwijdige volume lichtjes geroteerd. Dit gebaar geeft een oriëntatie aan het binnengebied; het opent zich naar het weidse landschap.
Eenzelfde beweging speelt zich vervolgens op de 2 hogere verdiepingen af. Dit doen we om enerzijds om in te spelen op de vorm van de kruin maar ook om het specifiek silhouet van de kapel, met zijn zijbeuk, midden interpreteren tot een nieuwe vormentaal.

In tegenstelling tot deze eerder verrassende verschijning van de klassenvleugel, wordt het binnenvolume in de kapel vorm- gegeven vanuit het perspectief van begeleiders en leer- krachten. Het binnenvolume is hun domein. Het bureau van de hoofdleraar, het leraarslokaal, de straf- en studieruimte, werk- en ontmoetingsruimte, keuken en sanitair en ook computerklas worden geherbergd in dit volume.

Preliminary and Elementary School, Hoboken

Date: 2009
Client: Ministry of Education
Program: 1300 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

In het kader van OO 1727A, de vraag naar de uitbreiding van het KTA Hoboken met een nieuwe basisschool, kreeg het ontwerp haar vorm door de organisatie van het bestaande schoolgebouw. De huidige gebruikers, KTA, basisschool de Schakel en de kleuterschool, delen het langgerekte volume en vullen als communicerende vaten het aantal bestaande klassen. Met de uitbreiding volgen we dit organiserend concept: we verlengen het kralensnoer van klassen met nieuwe klassen ‘en fillade’.

Met een kruisvorm als footprint bieden we antwoord op de vraag naar een fasering door een toenemend leerlingenaantal op de groene campus. Met het vastleggen van de footprint, bestendigen we het belang van groen en open ruimte binnen de campus: de kruisvorm biedt de mogelijkheid tot het inrichten van vier unieke binnengebieden.

De polyvalente zaal ontwerpen we als een losstaand voorgebouw aan de ingang van de campus. Het accentueert het scholencomplex aan de kant van de Weerstandslaan en stelt zich op als wachter tussen straat en school.

Elementary School 'de Springplank', Bruges

Date: 2009
Client: Ministry of Education
Program: 1000 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

De basisschool is momenteel verdeeld over verschillende gebouwen. Deze situatie ondermijnt direct het verhoopte beeld van één duidelijke aanwezigheid. Als ontwerpstrategie stellen we voor om een “schoolconcentraat” te creëren van waaruit de organisatorische vernieuwing ontstaat. Dit ontwerp vertrekt van een doorgetrokken verbinding tussen de belangrijkste spelers rond de speelplaats. De opmerkelijke oranjerode gaanderij wordt hierbij als typologie geherinterpreteerd en ingezet om alle klassen in de inpandige vleugel van de oude normaalschool te verbinden met het nieuwe bouwprogramma én met het administratief gebouw.

Zo ontstaat een verbindend element in een typerende U-vorm, dat de verhouding tussen de aangehaalde onderdelen van binnenuit duidelijk stelt: ze horen functioneel (schaal van het gebouw) en op schaal van de site samen. De typologie van de U-vormige gaanderij vind je aan de binnenzijde van de oude normaalschool terug en is in haar essentie eenvoudig en vooral eenduidig: het is de metafoor van een snoer
waaraan je functies rijgt. De verbreedde zijde van de gaanderij omvat 2 van de 6 nieuwe klassen, een nieuw sanitair blok, de gevraagde lift en de trappenpartij.

De overige 4 klassen worden compact gestapeld bovenop de gaanderij. Deze stapeling beschouwen we als een ruimtelijk zeer belangrijk gegeven omdat de open ruimte van de school hierdoor gevrijwaard en herbepaald wordt.

De vraag naar een ruime overdekte speelplaats wordt in het ontwerp deels beantwoordt door het uitgebreide gaanderijconcept. De circulatie op het gelijkvloers is eerder opgevat als een belevingsruimte, eerder dan een functionele schoolgang die klassen
verbindt. Niettemin is er bijkomende overdekte speelplaats mogelijk onder de vorm van een solitaire luifel.

Elementary School 'De Brug', Erpe-Mere

Date: 2011
Client: AG Real Estate
Program: 2800 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Util struktuurstudies and Abetec architects & engineers

STUDY IN PROGRESS BUILT

Community Center, Lubbeek

Date: 2009
Client: City of Lubbeek
Program: 1000 m²
Team: Compagnie-O. architects

STUDY IN PROGRESS BUILT

Reorganisatie en nieuwbouw van een bibliotheek, schouwburg, academie en gemeenschapcentrum in het kader van OO 1606

Elementary School, Lennik

Date: 2009
Client:
Program:
Team: Compagnie-O architecten bvba

STUDY IN PROGRESS BUILT

Council-house, Diksmuide

Date: 2010
Client: City of Diksmuide
Program: 1000 m²
Team: Compagnie-O. architects icw Sabine Okkerse and Geert Pauwels

STUDY IN PROGRESS BUILT

Na de noodzakelijke exodus van de kern van de stadsdiensten blijft het stadhuis van Diksmuide ietwat verweesd achter, alsof het onzeker wordt over haar eigen toekomst.
Wil het niet verarmen tot louter decorum en occasioneel gebruik, heeft het stadhuis nood aan een uitgesproken toekomstvisie die haar rol, zowel symbolisch als functioneel bestendigt én uitbreidt met nieuwe mogelijkheden.

HET ONTWERP
Het ontwerp stelt 5 cruciale acties voor die allen gericht zijn op het revitaliseren van het stadhuis van een eerder besloten site tot een Open Huis.

1 : creëren van een openheid en herdefiniëren van de inkom.
De eerste ingreep zet volledig in op het potentieel van de ‘afwezige’ achterkoer.
Door het realiseren van één enkele opening in de massief gesloten achtergevel wordt de scheiding tussen voor en achter volledig opgeheven. De achterkoer krijgt hierdoor het potentieel van een binnenplaats, zichtbaar vanuit de inkomhal.
Deze ingreep benut niet alleen het potentieel van de binnenplaats maar , omwille van de centrale ligging creëert ze ook een nieuw circulatieptroon in het stadhuis. Terwijl de huidige circulatie lineair meandert vanaf de inkom zijde markt doorheen het gebouw ontstaat nu een duidelijker leesbaar sterpatroon met in het centrum het vernieuwd onthaal .

2 : aanpak van de binnenplaats: van koer tot plein.
De tweede ingreep stelt voor om de binnenplaats deels te verhogen tot op het niveau van het interieur. Deze ingreep is tevens cruciaal omdat na de visueel-functionele ontsluiting de binnenplaats nu ook ruimtelijk -functioneel betrokken wordt bij het stadhuis, noodzakelijk om een herinrichting mogelijk te maken.

3 : aanpak van de toegankelijkheid: een vernieuwde circulatie.
De derde ingreep herorganiseert de interne verticale circulatie.
De nieuwe inkom brengt het epicentrum van de werking van het stadhuis samen met het ruimtelijk centrum..

4 : herlocatie van de dienst Toerisme.
Om goed te kunnen functioneren volstaat het niet om de dienst Toerisme enkel en alleen te huisvesten.
Om de toeristische draagkracht te verhogen wordt het bijhuis uitgebreid (na afbraak van het sanitair blok) met een nieuw paviljoen. Door zijn ligging bepaalt dit paviljoen zowel het binnenplein van het stadhuis, het (toekomstige) Van Pouckeplein met de nieuwe horeca, als het beeld van de Sint Niklaasstraat.

5 : reorganisatie van het stadhuis.
Het interieur van het stadhuis wordt gedomineerd door de vooral neogotische vormentaal. Specifiek ontworpen en historisch beladen ruimtes zoals de trouwzaal en de gemeenteraadzaal zijn zo goed als onaanraakbaar.
Met de aanpak van het interieur willen we echter wel de toekomstige werking van het stadhuis vrijwaren door een serie hedendaagse ruimtes te realiseren. Deze ruimtes moeten een zekere neutraliteit in zich hebben willen ze flexibel in gebruik en bezetting zijn.